Indywidualny rozkład czasu pracy wobec kierowcy jest ustalany przez pracodawcę. Rozkład ten może przewidywać różne godziny rozpoczynania i kończenia pracy w kolejnych dniach. Niezwykle istotne jest to, że jak zastrzega art. 8 ust. 2 ustawy, w takim przypadku ponowne wykonywanie pracy przez pracownika w tej samej dobie nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych. Nowy przepis dopuszcza więc sytuację, w której w ciągu kolejnych 24 godzin, poczynając od tej godziny, w której pracownik rozpoczął pracę (jest to tzw. doba pracownicza – patrz dotychczasowe brzmienie art. 8 ustawy), pracownikowi zostanie ustalony początek kolejnego dnia pracy – i nie będzie to skutkowało koniecznością przyjęcia, że pracownik ten do końca doby pracowniczej pracował w godzinach nadliczbowych.

Ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw dokonano znaczących zmian w ustawie, która określa warunki zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Niektóre z tych zmian weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. i są to zmiany, które dotyczą przepisów o czasie pracy osób z orzeczonym umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności. SKRÓCENIE NORM CZASU PRACY NA PODSTAWIE ZAŚWIADCZENIA Dotychczas, tj. do dnia 31 grudnia 2011 r

Z dniem 31 grudnia 2011 r. przestała obowiązywać ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców. Jak wiadomo, ustawa ta zawiera znaczące w praktyce przepisy, dotyczące umów na czas określony, które w istotny sposób modyfikowały regulacje zawarte w Kodeksie pracy, jak i wykształcone na ich podstawie orzecznictwo sądowe. USTAWA O ŁAGODZENIU SKUTKÓW KRYZYSU Regulacja dotycząca umów o pracę na czas określony zawarta w ustawie o łagodzeniu skutków kryzysu, od początku rodziła szereg wątpliwości w praktyce